ستون دین

ماه ذی القعده اولین ماه از ماههای حرام است که در آن جنگ با کفار هم حرام شمرده شده است و اگر اینگونه است، پس معصیت خدا و نافرمانی او - که در حقیقت اعلام جنگ با خداست - چه حکمی دارد؟!

این نکته ی لطیف را عارف کامل مرحوم حاج میرزا جواد آقا ملکی تبریزی در کتاب «المراقبات» متذکر می شود و آنگاه با دستوری خاص، هدیه ای گرانبها را پیش روی سالکان راه حق می گذارد: «بر سالک مراقب است که در آغاز این ماه، با توبه ای راستین و خالصانه به پیشباز ماه رود و چه بجاست که در نخستین یکشنبه ی این ماه، مراسم توبه ای را که در روایت زیر آمده است، به جای آورد؛ تا به ثوابی عظیم دست یابد:

روایت شده که روز یکشنبه ای از ماه ذی القعده، پیامبر - صلی اللّه علیه وآله وسلّم - بیرون آمد و رو به یارانش فرمود: «مردم! کدامین یک از شما خواستار توبه است»؟ همگان گفتند: «ای پیامبر خدا! همه خواستار توبه ایم». پیامبر فرمود: «غسل کنید و وضو بگیرید و چهار رکعت نماز بگزارید. در هر رکعت یک بار «حمد»، سه بار «قل هو اللّه»، یک بار «قل اعوذ بربّ الفلق» و یک بار «قل اعوذ بربّ الناس» را بخوانید و در پایان، هفتاد بار استغفار کنید و پوزش خواهید و آن را با گفتن «لا حول و لا قوة الا بالله العلّی العظیم» پایان دهید و سپس بگویید: «یا عزیز یا غفار اغفرلی ذنوبی و ذنوب جمیع المؤمنین و المؤمنات فانّه لا یغفر الذنوب الا انت؛ ای عزیز ! ای بخشاینده ! ای مهربان ! گناهان مرا و گناهان همه ی مردان و زنان مؤمن را ببخشای؛ که جز تو کسی گناهها را نمی بخشاید».

سپس فرمود: «هیچ مسلمانی نیست که این نماز را بگزارد، جز اینکه از آسمان بدو ندا شود: ای بنده ی خدا! توبه ی تو پذیرفته شد و گناهان تو بخشوده؛ اینک کار خویش از نو آغاز کن. فرشته ای نیز از فرود عرش بدو می گوید: ای بنده ی خدا! خوشا به حالت، مبارک باد بر تو و بر خاندان و خانواده ی تو. دیگری بدو ندا می دهد: ای بنده ی خدا! باک مدار که خصمان و مدّعیان خود در قیامت را، خرسند ساختی.
دیگری ندا می دهد: ای بنده ی خدا! با ایمان بمیری، دین از تو دور مباد و قبرت گسترده باد و نورانی. دیگری می گوید: ای بنده ی خدا! پدر و مادر از تو خرسندند، گناهان آنها و گناهان تو و گناهان خاندان تو بخشوده است و روزی تو در دنیا و آخرت گسترده است و جبرئیل بدو ندا می دهد: دل خوش دار من همراه با فرشته ی مرگ (ملک الموت) نزد تو خواهم آمد و بدو فرمان خواهم داد با تو مهربان باشد؛ تا مرگ، تو را هیچ نیازارد و روح از جسمت به آرامی و خوشی بیرون رود». گفتند: «ای رسول خدا! اگر کسی این اعمال را در زمان دیگری به جای آرد چه»؟ فرمود: «همان پاداش و خواص را دارد». و در پایان افزود: «اینها را جبرئیل در شب معراج به من آموخت».(1)

خداوند به حق حسینش، ما را اهل عمل و ذکر قرار دهد؛ ان شاء اللّه.

پی نوشت
1- المراقبات ؛ ص 309-308.

پدید آورنده : مرتضی وافی
منبع: پایگاه مرکز تحقیات کامپیوتری علوم اسلامی